Początek

Bajka — jak ująć tę istotę w słowach. Mieszka na Islandii, chodzi po lodowcach, głaszcze krowy w Indiach i biega ze mną po lesie w Polsce. Około dwa lata chodziła za mną myśl, żeby ją sfotografować. Słyszałyśmy o sobie nawzajem, ale nigdy się nie spotkałyśmy. Aż do dnia, kiedy zobaczyłam od niej wiadomość: będę w Polsce, może zrobimy sesję? Jest w Bajce rodzaj ulotnosci i nieuchwytności, bajkowości. Dzikość i gracja. Złożoność. Rozumiemy się bez słów. Jesteśmy trochę szalonymi głuptasami i chyba właśnie dlatego w lesie od razu byłyśmy u siebie. Włączyłyśmy muzykę, zdjęłyśmy buty i weszłyśmy między drzewa. Wszystko było proste, naturalne, oczywiste. Bieganie boso, radość, śmiech — a potem szlachetna cisza. Czerwień pośród zieleni uruchamiająca w głowie postać Czerwonego Kapturka z opowieści z dzieciństwa.

Światło plątające się we włosach. Rozmiękczona dzikość. Prawdziwość. To intymna i duża historia, a tak naprawde prolog.